Expertmeeting: ‘Crisis als kans: Nederland in transitie’

jun
1
2015
Expertmeeting: ‘Crisis als kans: Nederland in transitie’

Woensdagavond 27 mei hebben we een expertmeeting georganiseerd in Amsterdam, over het thema  ‘Crisis als kans: Nederland in transitie’. Onze gastspreker Eltje Bos, Lector Culturele en Sociale dynamiek aan de Hogeschool van Amsterdam, was de inspirator voor deze avond. Zij nam ons mee naar het jaar 2050. Waar liggen de kansen in het nieuwe tijdperk? Hoe kunnen we een samenleving opbouwen waar leren, werken en rusten in balans zijn? Kunnen we een frisse en nieuwe visie op carrière ontwikkelen? Als Platform ZIJN nodigden we experts uit het veld uit om met ons mee te denken over die toekomst. Hoe kan deze samenleving aangepast worden aan de nieuwe werkelijkheid? Gezamenlijk gaan wij op zoek naar een ideale samenleving waarbij toekomstbestendigheid, duurzaamheid en innovatie hand in hand gaan.

Journalist en columniste Linda Graanoogst droeg aan het eind van de avond haar column voor, die zij aan de hand van onze gesprekken aan tafel, ter plekke schreef. Nieuwsgierig wat zij ons vertelde? Lees haar column hieronder

De nieuwe rol van de overheid in 2050’

“De rol van de overheid in 2050. Mensen, in 2050 ben ik 78! 78, dan ben ik ouder dan mijn eigen vader nu is. Dat klinkt nu heel oud in mijn oren. En ver weg: 2050.

Hoe ziet ons leven er dan uit? Zien we een samenleving waar leren, werken en rusten in balans zijn? Ziet ‘de burger’ de crisis als kans, of ziet de burger geen kans in de crisis?

Vanavond bespraken we met elkaar drie thema’s:

  • overheid en burger/ondernemer,
  • de zorg, en:
  • onderwijs en (een) leven(s)lang leren.

We tackelden het eerste thema. De overheid versus de inwoner of ondernemer. Of de overheid mét de inwoner en ondernemer. ‘Hoe wordt die rolverdeling?’, vroeg deze groep zich af.

En ‘inclusie’, blijkt dit een illusie?

Zoeken inwoners elkaar straks op, als hippe club bij elkaar? Als ‘ons kent ons’?

En creëren ze in free zones hun eigen droom, hun eigen werkelijkheid? En dat voor 5 jaar, die free zone, zoals hier in Amsterdam, om na die 5 jaar bedolven te worden onder de regels, terug bij het oude, vertrouwde?

Nee, het leven kan niet zonder regels! Hier aan tafel zwoér een tafelgast bij regels. “Want regels scheppen juist een verbintenis, tussen inwoners, bedrijven en overheden, een verbintenis met elkaar.

Regels zijn nodig, want die staan voor behoud van kwaliteit.”

Regels zijn nodig en drijven je tot krankzinnigheid, * kuch *… Nee, regels zijn nodig, want regels drijven je tot creativiteit.

“Nee,”, sprak een ander: “de rol van de overheid in 2050 moet bestaan uit het bemoedigende schouderklopje. ‘Goed gedaan, goed zo, ga zo door.’ En vertrouwen geven.”

Misschien moeten we dan maar een nieuw tv-format lanceren, na de X-factor, de ‘FeelGoodFactor’ voor de best faciliterende lokale overheid!

Nee, dan dé zorg. De tweede groep boog zich over dit grote thema. Met de transitie heeft iedereen een mening over hoe de zorg aangepakt moet worden. Of juist met rust gelaten moet…

Misschien kan het je een zorg wezen, maar vrouwen zorgen wat af. Ze zorgen veel en vaak te veel. En daar zit de crux.

Volgens tafel 2 is dé oplossing hiervoor:

  1. ouders die samen een crèche beginnen. Ik stel me voor dat ik ’s morgens het ontbijt naar binnen prop en dan mijn kind onder de arm naar de crèche neem… Oh nee, dat hoeft niet; ik werk van 09.00 tot 17.00 en los dan manlief af, die de hele dag op ons kind gepast heeft. En hij werkt dan van 17.00 tot middernacht. (Nadeel: ik zie manlief dan wel heel weinig. Voordeel: als je een slecht huwelijk hebt, is dat misschien wel dé oplossing, dat je weer van elkaar gaat houden, juist omdat je elkaar zo weinig ziet.)
  2. langer verlof na de geboorte van je kind
  3. flexibelere roosters
  4. werkweek van 4 dagen.

En de allerbeste oplossing, volgens de vrouwen aan tafel:

  1. de MANNENREVOLUTIE! Want alleen dan kan je écht partners worden, vond groep 2. Spreekt het boekdelen dat een man in ons gezelschap meteen ‘NEE!’ roept? En dat die man dan ook nog een voorvechter is van onze ‘sociale’ democratie?

Nee, dan het basisinkomen! Dat belooft me wat! Dan is alles opgelost, hoeven we nooit meer te werken en niemand hoeft honger de lijden. Doen we eindelijk waar we zin in hebben, met rust en een warme maaltijd ’s middags en een siesta. Geen werkgever die ons voortduwt, wat is dat basisinkomen toch fijn.

En mocht dat niet lukken, dan is er altijd nog oplossing 7: tante Henny.

Tante Henny op de galerijflat, die altijd bijspringt als papa én mama moeten werken. (En nu maar hopen dat tante Henny lang blijft leven…)

Moeten we wel even regelen dat er een vinkje staat in het systeem van de woningcorporatie, bij het vakje of er een tante Henny op de flat woont die al je zorgen wegneemt.

En als laatste onderwerp: het onderwijs, leven(s) lang leren…

Deze groep trok haar eigen plan, en kwam met de volgende oplossingen voor het vernieuwen van het onderwijs:

  1. de docent wordt inspirator. Dat zie ik wel zitten. Inspireren klinkt immers beter dan doceren, nietwaar?
  2. mensen moeten open en stevig zijn, flexibel en tegen alle dingen kunnen die op hun pad komen. Ontvang wat erop je afkomt, speel erop in! Mensen als weerbare wezens, die zich snel weten aan te passen, als kameleons kleurend naar wisselende keuzestructuren. Mensen moeten stevig zijn.

Een andere hype passeerde de revue: het Toekomstgerichte Onderwijs. Spreekster Eltje Bos maakte terecht een kanttekening: toekomstgericht onderwijs? Hoe dan? Hoe kun je op internet inspelen als je nog niet wist dat dit onze samenleving zo zou veranderen? Hoe in te schatten wat het effect is van de smartphone, social media, als het nog niet bestond, een paar jaar terug. Hoezo kunnen wij dan toekomstgericht onderwijs bieden?

En ten slotte vroegen we ons hardop af:

‘Waarom zijn er zoveel regels, waarom?’

Vanavond hoorde ik een praktische uitleg: elke regel heeft zijn reden. En elke reden heeft zijn ambtenaar.

Dan komen we toch weer terug bij de overheid. Onze overheid.

Wordt het inclusie? Of is inclusie een illusie?

We weten het niet. Ik weet het niet. Het enige dat ik weet over 2050, is dat ik dan 78 ben, als ik die leeftijd halen mag. En dat is oud, ouder dan mijn vader nu is, en het klinkt nog ver weg, 2050, mensen, 2050.

Dus laat die overheid nog maar schouderklopjes geven, vertrouwen schenken.

En als we de crisis als kans zien, en regels omarmen omdat regels zorgen voor kwaliteit, en systemen zorgen voor organisatie, en de mens als doel zien en niet het systeem…

Kunnen we dan in dat systeem een vinkje zetten in het vakje voor vertrouwen?

Vertrouwen in de mens.

De V van vertrouwen in de mens, ja, aanvinken graag! In ieders systeem.

Daar pleit ik voor.

Dank je wel.”

Auteur/columnist: Linda Graanoogst, Almere

‘Crisis als kans’ Nederland in Transitie

Platform ZIJN, woensdagavond 27 mei 2015, Aristozalen, Amsterdam Sloterdijk. 

Column voor expertbijeenkomst, voorgedragen en geschreven door Linda Graanoogst

Terugblik

[fancygallery id=”platform-zijn” album=”expertmeeting-crisis-als-kans-nederland-in-transitie”]